هنوز روی بالشم، نشسته عطر تن تو
خیال من بو می‌کنه، هنوز گل پیرهنتو

اگر برای آدم یک راه نجات باشه، یا ادبیاته، یا موسیقی. ترکیب این دوتا با هم بیچاره می‌کنه آدم رو. تمام دلتنگی‌های من با همین آهنگ امروز رشد کرد و بالغ شد. جوری که یک بار دیگه کامل مرور کردم وقت دوست داشتنت رو و فهمیدم چقدر بی ‌وقت بوده این لامصب. نشد که من یک بار با یکی باشم و تو معیار مقایسه نباشی. نه اینکه برگشتنت رو بخوام. هیچی از برگشتن بدتر نیس. اما یه جورایی انگار کم و کسر بودن همه وقتی تو نبودی. وقتی که تو نیستی.

کاش من اون وقتا یه خورده بزرگ‌تر بودم. کاش تو یه خورده آدم‌تر بودی و می‌فهمیدی اینکه تو چشمت فرو نمی‌کنم دوستت دارم رو معنیش این نیس که دوستت ندارم. حالا هم که نیستی من موندم و خودم و اینکه خوش باشم به خوشحالی تو که می‌خوام سر به تنش نباشه. بد حسیه این نوستالژی سگ مصب.

وقتی دو دوتا چارتا می‌کنم، هیچ جوره ما به هم نمی‌خوردیم. اما دلم هنوز تو رو می‌خواد لامصب. عین خواستن یه بغض و شونه. نه من بغضم می‌ترکه با این همه نبودنت و نه فکر کنم شونه تو طاقت بیاره این تلخی دل منو که اگه آب بشه سیل جفتمونو می‌بره.

مرده‌شور این پنجره‌ها رو ببره که همشون به کوچه‌های خلوت و خالی وا می‌شن. یکی هم پیدا نمی‌شه نصفه شب آدمو با سلطان قلب‌ها بی‌خواب کنه. انگار نه انگار که یکی اینجا منتظر یه نم بارونه که بباره بدجور. هیشکی انگار دیگه نمی‌فهمه پر کردن سی سالگی عوارض داره.